هنوزم همونم؛ یکم مبتلاتر...

از کنارش که عبور کنی سرش را پایین می اندازد...نگاه های کوتاه یا حتی زیرچشمی و مخفیانه اش را هم میدزدد...بی اندازه متین و سر به زیر...عجین شده با یک پختگی قابل احترام...آرام که می گذرد مخاطب قرارم می دهد بی آنکه مرا بشناسد یا من او را...اشناییمان به حد همین گذرهای آرام و سر به زیر بوده...و همین باعث شده دو به شک شوم اصلا من پاسخ سوالی را دادم که مخاطبش بودم؟!...دو به شک ترم برای ورودم به حضور آدم های پر کمیتی که ربطی به من نداشتند نمیدانم البته ربط از رابطه می آید و من با هیچکدامشان ارتباط آنچنانی نداشتم جز چند رابطه ی چشمی گذرا که گم است بین کثرت چشم هایی که فقط پارادایم را می بینند...ورودی که چشم گشود رو بروی یک آدم معمولی به ظاهر ساده اما با یک طرح غیرمتعارف در زندگیم و من هیچ وقت نفهمیدم چه شد یا حتی کی...دمای هوای استخوان سوز مشهد که صدای دندان هایمان را هم در آورده بود از یک سمت و از طرفی ضربان قلبی که بیشتر شبیه یک طپش بی نهایت فرساینده بود...و من بی آنکه حتی یک لحظه فضا را دیده باشم تجسمش کردم وبا تمام توان قلبم را هم مثل کیفم به دوش کشیدم و...پشیمانم مثل همه اشتباهاتی که کردم...پرتلاطم...درگیرکننده...و غیرقابل انکار...وقت هایی که سوار تاکسی میشوم و به آدم های در حال عبور نگاه میکنم و تو میان آنها تداعی میشوی...آن لحظه هایی که بی صبرانه روز های هفته را برای رسیدن به بی قراری کمتر از یک ثانیه حضورت می گذرانم یا حتی تمام هفته ای که ذکرش تویی و آن تو هم یا کلمه میشود یا آهنگ و بار ها و بارها تکرار...اما اگر بوی حضورت هم که باشد من همیشه پشیمان بی دست و پا تر از آنم که بخواهم پای تو بمانم بماند که تو هم بی وفا تر از آنی که حضورت را با بی دست و پایی چون من قسمت کنی...قسمت هر چه که باشد تو ایمان بیاور به آغاز فصلی سرد...و رضایت دهیم به اینکه ما دستخوش سرنوشتی هستیم که به قلم آرتور شوپنهاور شطرنج وار با ما طی کرده...

# خستگی سه شنبه های شلوغ#ورود پر طپش#سینما هویزه

پ.ن بیزارم از عادت کردن...بیزار ترم از محکوم شدن به عادتی که حکم برزخ بگیرد برآیم...

پ.ن حس و حالی که من دارم حسی بین تنهایی و بی کسی اگه میتونستم از این گمشدگی خلاص شم بدون شک بی کسیو انتخاب میکردم،بی کسی خیلی صادقانه تره اما تنهایی نه...تنهایی مدام این فکر و می اندازه تو سرت که شاید کسی از راه برسه...

قهوه سرد آقای نویسنده_روزبه معین

+آخرین روزهای نوستالژیک ترین ماه پاییز...

++همش همین